Cümle bab...
Vur tellere ud-i..
Efkar-ı hatrın yadı misafir…
Şu bahçede yedisini veren güllerdi
Evkatın rakik rakibeleri…
Sen perde perdah iz sürerken..
Biz zer eyleyelim hicranı bu dem dem bu dem..
Kanuni kadim kıl bu hali kadri bil,
Bu fasl-ı nigah öttürür gönül bülbüllerini
Yar har nar elan evveli gibi naçar söyletir sırrımızı…
Yağmasın yağmur isterse çatlasın toprağımız..
Havf ile malemal olsunda şirinimiz..
Geceden eğilip bakmasın ol nazarı mütemerrid …
Dışarı uğrasın sabrımız yuvasından..
Yaprak misal kopalım dalımızdan…
Rüzgâr kaldırsın cenazemizi..
Yıkamasınlar tozlarımızı üzerimizden..
Her kişi yokluğunda,
Meşk işi aslımız ..
Soksunlar sinemize muştumuzu…
Susma ey şevk-i ney’den hüzn-ü visal..
Neşve-i id den müstemiyiz sedana
Celbi hayalden hülyaya seyyah..
Yek kadehi adem gülnigarın..
Ab-ı hasrete zayi ziyan..
Vermesin çeşm-i aynından bir katre-i cihan..
Mahrum kalsın intizarımız..
O dahi ahsendir…
Merhaba ak kefenimin evsedi matemi…
Tasan yasan güzel…
Ey sayyad-ı rana
Aşk od’una vurulursa kalbi pakin
Vur seyfini boynuma…
Sekersem sekrimden veyl olsun..
Bin nefrin esirgersem canı canana…
Yekün cümlenin cümle bab-ı bu bab dır
Hem bu bab ile aşikardır cümle enzara pazar…
m_safiturk
15/10/2009 | Kategori:
Siir
|
Yorum (2) |
Yorum Yaz
Kalıcı Bağlantı | Arkadaşına Gönder
Önceki Sayfa | : | Sonraki Sayfa